Sana sakladım



Kalktım.
Kaldım.
Kandım.
Kandırıldım.
Ve sonra
bir daha hiç inanmadım.

İnanmam gereken onca sessizliğin ardında ben inanmadığım çığlıkların peşinde koşmaya başlamıştım.
Saygısızdım kendime.
Ve düşkün…
Ben aslında
hiçbir varlığın kimsesizlik kokan avuç içi kokusunda dahi var olmadım.
Ama sonra büyüdüm.
Ciddi bir düşüncenin baştan savma yarım kalmış hikayesi oldum. Geçmişimin utanç ve zorlu hikayelerinde başka bir kalp atışında var oldum.
Ve acının oluklaştığı bir çeşme bereketinde akmaya başlamıştım ansızın.
Ansızdım…
Anlardım ve her defasında tekrarlanan bir pişmanlığın ancaklarındaydım…

İnerdim düşürüldüğüm bitme sahnelerinde…
Süre gelen aşk hikayeleri mırıldanırken geçmişin sude kıvamında en çok özlediğim düşlerimin kimsesiz parmak uçlarında
ve annemin büyülü ses tonunda kendime tekrar tekrar bakardım.
Ucunda
bir önceki kalp atışlarımın geçmişe vuslat kıvırmış bir yaprak tanesi çatlaklığında izler olurdu.
Kırılmış bir parçanın eksikliğinde isyan sözleri.
Ağlamaması için sesimi yükselttim aynada gördüğüm çocukluğuma.
Oyunları gibi yarım kalmış inancına vaatlerde bulundum onu da kandırdım yalanımla…
Ve yine bir avuç dolusu hayal kırıklığımı yüzüme vurdum…
Bir sonra ki kalp atışım için tekrar durdum…
Bu defada durdum.
Durmuştum.
Durulmuştum.
Aslında durdurulmuştum.
Ve aslında ben
bu defa…
Gerçekten yorulmuştum.





Ve yarımdım…
Eksik olan bir parçam vardı mutlaka eksik olan bir kalp atışım eksik bir nefesim ve eşsiz bir öpüşün hasreti oluyordu mutlaka…
İnanmak istiyordum tekrar tekrar…
Ve sonunda her yolcunun inmesi gereken bir durak olduğu masalını fısıldarlardı duymak istemeyen kulağıma…
Sonra sevdiğim tüm heyecanların ortasında ansızın itilirdim…
İşte ben
tüm bu tecrübelerin bir özgürlük ifadesi eşliğinde son kalp atışımın durmaya yakın arifesinde
ayağa kalktım.
Öylece kaldım…
Ve gerçekten buna da kandım.
Yine
tekrar tekrar olduğu gibi
kandırıldım…
Ve sonra
bir daha hiç inanmadım…
Ve bunu sırası hiç değişmeyen bir yalan nakaratı gibi kendime tekrarladım…
Aslında
ben en çok kendimi kandırdım…
İnandım.
İnanırdım…
yoruldum kanmalardan
son bir umut son bir nefesim kaldı geriye onuda sana sakladım

Bu şiirimiz de ilginizi çekebilir  Her şeyden fazlasın

Bu şiirlerde ilginizi çekebilir

Bir Cevap Yazın

E-posta hesabınız yayımlanmayacak. Gerekli alanlar * ile işaretlenmişlerdir

Popüler şiirler