Özlüyorum



Acı çekmeye, an ve an ölmeye yaklaşırken bedenim.
Ben özlüyorum uzakları,
Kimsenin beni tanımadığı yeni hayatları tanımaya kaçıyorum.
Yaşamaktan korkuyorum,
Hayatta hep kaçtım sorumluluktan,
Sorunlu bir yürekle gidiyorum evreninden,
Korkuyorum seni kazanma imkansızlığından.
Köklerime kadar yalnızım üzerimdeki kargaşaya inat..
Bağlayan ne var diyorum bazen, bazen dertleri sonu.
Ama kardelenleri düşünüyorum. Çabalarını bir anlık gökyüzü için,
Bu kadar erken büyümeseydim, bir daha yaşasaydım ve
O bıyıkları terleyen çocuğa fısıldayabilseydim güneşin doğuşunu, aşkın saflığını ve dünyanın kirliliğini.
Değer yargılarını yıkabilseydim o çocuğun.
Belki yaşamaya engel olmazdı içimdeki kırıklarım.
Betonarme bir yalnızlığa mahkum etmemek için neyi değiştirirdim bilemiyorum.
Kendimi ve sorgularımı….
Kendini bitiren bir ben oluşturdum kendi benliğimin içinde.
Yokum, yoktu aslında uğruna savaştığım hiçbirşey, hoş geldin dedim gelen tüm hüsrana.
Korkuyorum yaşamaktan, nasıl yaparım bilmiyorum.
Gözlerimi her kavuşturduğumda uykularıma,
Uyandığımda ne uğruna yaşamışım görememek.
Korkuyorum… korkuyorum yaşamaya alışmaktan.
Her an ölecekmiş gibi yaşayamamaktan.
Kendimi kaptırmaktan mutluluk sözcüklerine,
Gitme derken dolu bavullar görmeye.
Sınanıyorum her nefes alışımda,
Her soluğumda derin derin sayıklıyorum adlarını geride bıraktıklarımın.
Bıraktıysam neden inliyorum sen diye?
Neden korkuyorum, neden mağlup oluyorum?
Bilmiyorum, sadece korkuyorum..





Bu şiirlerde ilginizi çekebilir

Bu şiirimiz de ilginizi çekebilir  Sen ve Ben

Bir Cevap Yazın

E-posta hesabınız yayımlanmayacak. Gerekli alanlar * ile işaretlenmişlerdir

Popüler şiirler