Karanlığım ve ben şiiri

Karanlığın içindeyim.
Aklım devre dışı.
Düşünceler tutarsız hisler yetersiz.
Karanlığın içindeyim!
Büyüklüğü belirsiz nerde bitiyor çemberi?
Nerede başlıyor başka bir yaşam öyküsü?
Üstümde güvercin beyazı bir gecelik,
İyiki uzun kollu üşütüyor bu karanlık.
Saçlarım kıvır kıvır karanlığın içinde hayat fışkırıyor.
Bu ne çelişki diyorum kendime?
Ellerime bakıyorum bomboş.
Ayaklarım çamura batıyor aniden, yarıya kadar.
Petrol kokusunda bir çamur.
Kıpırdamadan duruyorum öylece donuk bir heykel misali.
Kalbimin çarpışının gürültüsünü duyuyorum
Titretiyor nerdeyse tüm bedenimi, yeni yetme aşık gibi
Çelişki diyorum yine kendi kendime…
Bu ne karanlık bu ne belirsizlik bu ne çarpıntı
Nereye gidilir ki görülmezken hiç bir adım?
Her adım bir belirsizlik bir tedirginlik.
Karanlığa bakıyorum bir güneşin pırıltısını bulurum umuduyla,
Bulamıyorum.
Göremiyorum.
Bakınca göremiyorsam açık tutmak niye bu gözleri,
Kapatiyorum, derin bir nefes vererek.
Bırakıyorum bedenimi.
İpleri salınmış kukla gibi eğiyorum boynumu göğsüme.
Kulağımda karanlığın ağır uğultusu ve yavaşlayan nefesimin sesi
Karanlığın içindeyim.
Kanıksıyorum, bütünleşiyorum sanki.
Karanlık ve ben.
Yalnızlığım kayboluyor saniye saniye.
Karanlık var ve ben.
Karanlığın içindeyim, karanlık ise benim içimde.
Yalnız değilim.
Karanlık ve ben kapatınca gözlerimi hep gördüğüm şeydi zaten.
Artık yalnız değilim.
Karanlığımla ben.
Bana güneşin pırıltılı ışığının hayalini canlandırtan.
Karanlığım ve ben tenimdeki sıcaklığı özlettiren,
Sevgili günleri umutla beklettiren ve cesaretlendiren
Belirsizliğin içinde yürümemi gerektiren,
kaldıkca değişmediğini ögreten.
Karanlığımla bütünleşince
kapalı gözlerimle güneşe dönüştüm birden.

Şair: Sibel Candan

Bu şiirlerde ilginizi çekebilir

Bu şiirimiz de ilginizi çekebilir  Biz Ne Ayrılıklar Görmüş Adamız

Bir Cevap Yazın

E-posta hesabınız yayımlanmayacak. Gerekli alanlar * ile işaretlenmişlerdir